Liesbeth schrijft

Huilen-niet

spontaan beginnen huilen
bij het woord vrede
is toch een beetje overdreven

ik ken mensen die
huilen bij het pellen van
ajuinen of het kijken naar
een Disneyfilm
huilen bij het woord vrede
hoort daar niet bij

spontaniteit kan
veroorzaakt worden door
een moment van
zwakte
ik wil niet beweren dat
huilen is voor de
zwakken
ik huil soms
occasioneel
in mijn eentje
‘s nachts
in bed

maar vrede
dat maakt me zo woest
we vergieten geen
zout water aan
iets onbestaands
als vrede
laat staan
manisch huilenbalkend
met opgezwollen ogen
zieltogend
snotterende neuzen

ik weiger aannemelijk
te zijn bij zo’n
hoogstaand verraad
kus mijn hand
en zeg me
dat het een
leugen is

 

Kikkerprins

ik veranderde mezelf in

een kikker en hoopte dan
gekust te worden door
een prins die – in tegenstelling tot
de echte sprookjes
mij tot een vrouw
zou kussen

ik pleegde echter verraad door
een mooie kikker te wurgen
(mooier dan mij)
en mezelf in de kijker
te zetten
al spiegelend in de
betoverde vijver

ik draag dit gedicht op
aan de moedige man
of vrouw
die mijn hebzucht
kan verslaan
alsnog voor een idiote prins
in mijn val trapt

want ik kan nooit
de begeerde vrouw zijn
die hij voor ogen houdt
ik kan nooit trouw
blijven aan het gebod
van de eerlijke liefde

ik ben dan ook
slechts een kikkerprinses
iets lelijks vermomd
als mens
iets wonderlijks
vermomd als
een kwakend wezen
onder water

onzichtbaar voor
de wereld

 

Duo

ik wervel heen en weer
loop op en neer
ik drentel
dribbel dobber
verstar maar steeds
met de blik vooruit

ik knarsetand
om mijn eigen geluk
rennen en zuchten
om vooruit te komen
sneller gaan om
niet stil te staan

ik ben verwoed
ik ben het gedrocht
ik maak de tijd
jij kan mij niet raken
denk ik

ik bezit
en snak
ik drink en eet
van mijn omgeving

een monster
dat ben ik

ik bedaar
ik kalmeer
ik stop
en sta stil
spoken vinden me wel
ik haal diep adem
voel een geruststelling
vrede over me
neerdalen

het komt goed

 

v-v-v-

alles begint met een v
er gebeurt iets magisch
als mijn voeten
het gras raken voor
de voet van een berg

verdroogd voedsel verdraagt
mijn verlangen beter
dan vervlogen verbetenheid
vergaat mijn angst dan
eindelijk en vervangen
ons ziel